Lieve Mam
Vanaf februari ging het al niet zo lekker met je. Je had geen trek meer in eten de griep zei je, want je had buikpijn en pijn onder in je rug. De griep ging maar niet weg, maar je was nooit een klager en als je wist dat we kwamen nam je weer een paar aspirientjes. Wij wilden het ook eigenlijk niet zien en je kon het goed verstoppen, want Pap was er niet meer, dus niemand die in de gaten had wat er met jou aan de hand was. De dokter dacht een depressie. Nou dat pakte iets anders uit. Na de vakantie schrok ik van je en eindelijk kwam de dokter dan, die vond het beter, dat je naar het ziekenhuis ging. Vier dagen later was alles bekend Alvleesklierkanker met uitzaaiingen naar de buikwand je zag ook zo geel als saffraan. Niets meer aan te doen. Je schrok vreselijk en kon niet zonder ons zei je. De artsen konden nog wel een z.g. stent plaatsen,dan ging je misschien wat meer eten en verdween je gele kleur. Je wilde meteen naar huis en dat is ook gebeurd. Na het plaatsen van de stent dacht je toch dat je nog wel een tijdje zou leven. Je bleef je erg ziek voelen en vroeg wanneer het nou eens opknapte, maar ja we wisten wel beter. De uitslag van je ziekte kwam op 2 september en op 4 oktober ben je overleden. Wat was het allemaal erg, maar 1 ding geeft ons een klein beetje troost. Je wilde uit het ziekenhuis, want daar vond je het vreselijk. Lekker naar je eigen huis. We hebben je thuis verzorgd met hulp van de thuiszorg en een rooster, waarin we elkaar aflosten, maar je was nooit zonder 1 van je kinderen. Och Mam wat had ik je nog graag een tijdje bij ons gehad, want al het verdriet wat jij in je leven gehad heb, dat wens je je ergste vijand niet toe eerst je zoon Paul te moeten missen, daarna je zoon Guus, jaren lang voor onze zieke vader gezorgd en 2 jaar na Pap ben jij ook al weg. Lieve lieve Mam ik mis je zo verschrikkelijk.